KONTROLOWANY OBŁĘD MYŚLAMI MAKABRYCZNYMI

ULOTNOŚĆ

2011-12-01T08:43:00.000-08:00

Zapraszam do zaczytania się w moje najnowsze opowiadanie pt. "Ulotność".

Wiosenne chmury w burym kolorze zasnuły niebo nad cmentarzem, by móc później w ciszy i spokoju opłakiwać jego odejście. Rozstanie powinno być jak zerwanie plastra – szybkie i bolesne tylko przez chwilę. Te zaś zwiastowało cierpienie na raty. Smutek i coraz więcej łez. Bezsenność i jeszcze większą samotność...

http://www.horror.com.pl/opowiadania/opowiadanie.php?id=363

Specjalnie dla Horror Online.

Pieskie życie

2011-11-02T09:02:00.000-07:00

Ryk silnika przywrócił mi świadomość. Miejsce, w którym się znalazłem było małe, ciasne i krępowało wszelkie ruchy. Bagażnik? Najwyraźniej tak. Ale dlaczego? Za co? To chyba bez znaczenia, skoro już w nim tkwiłem… Pękał mi łeb, a bębenki w uszach dudniły jak szalone. Ostatnią rzeczą, jaką pamiętałem było to, że zasnąłem na kanapie. Nic ponadto. Ile już tak mnie wleką? Godzinę? Dwie? Rety... Usiłowałem wrzasnąć, ale zamiast tego wydobyłem z siebie zdawkowe warknięcie, które bezgłośnie przepadło w hałasie silnika. P…o…m…o…c…y… – skomlałem w myślach tak, jakbym naprawdę wierzył, że koszmar wkrótce się skończy. Ciepłe marzenie rozmyło się jednak w stróżce moczu, którą uroniłem pod wpływem strachu.

Wytrzymaj, powtarzałem w myślach.

Wytrzymałem.

Samochód zwolnił, rozchlapując zalegające na poboczu bajoro i leniwie zatrzymał się.

Silnik wciąż rzęził.

Trzask drzwi i dźwięk brzęczących kluczyków.

Bagażnik otworzył się.

Próbowałem się wydostać, naprawdę, lecz przebywanie przez kilka godzin w tej samej pozycji spowodowało silne skurcze. Znajoma twarz wyciągnęła mnie i wyrzuciła na pobocze. Jak śmiecia. Może i najlepsze lata już za mną, owszem, ale jeszcze do czegoś się nadawałem. Stróż był ze mnie nie lada, a i łagodny potrafiłem być. Najwyraźniej mojej małej właścicielce już się znudziłem, a jej znużenie było początkiem mojego umierania. Tu, na tym szarym pustkowiu, setki kilometrów od domu. W deszczu, w błocie, w samotności…

Pieskie życie – pomyślałem patrząc blado na zachodzący za horyzontem samochód.

Dog and rain
by ~Erfea

Sleeping with ghost (Placebo)

2011-09-09T09:51:00.000-07:00

Do pokoju przez niedosunięte zasłony wlewała się poranna szaruga, tak samo przygnębiająca jak szum cicho rozbijającego się o szyby wiatru. Pełzała po dywanowych ozdobach przysłaniając wszystko gęstą, ponurą nibymgłą. Zwyczajowo słuchali Ferry’ego w taką niepogodę jak dzisiaj. Z końca pokoju pomrukiwało „Slave to love”, a echo myśli z lekkością odbijało się pomiędzy ścianami wpadając w pajęczynę nostalgii.

***

Ciepłe, błyszczące oczy spoglądały na mnie spod półprzymkniętych powiek. W odpowiedzi, na jej miękkiej jak aksamit skórze, również zawiesiłem swój smutny, senny, zielonkawy wzrok. Rozbierałem ją, choć i tak była już prawie naga. Sunąłem opuszkami palców poprzez stopy, łydki, uda, talie i piersi pragnąc zwieńczyć te podróż pocałunkiem. Przegapiła go, przechylając głowę na bok…

***

Kiedyś ja i on byliśmy jak w jednej z tych piosenek NO DUBT – nierozłączni, a każdy dzień spędzaliśmy razem - zawsze. Byliśmy przyjaciółmi, a później… Cóż, uwielbiałam zapach jego skóry o poranku.

***

…uwielbiałem zapach jej skóry o poranku, pomyślałem przykładając głowę do poduszki w miejsce, w które zwykła wtulać się jej głowa.

Miłość to takie coś, czego nie ma.
BOGUSŁAW LINDA

Marzenie

2011-07-12T08:31:00.000-07:00

Marzenia się spełniają.

Naprawdę...

Nie wierzycie?

Przekonajcie się sami zaglądając na Secretum.pl:

http://secretum.pl/opowiadania/cykl-secretum-grozy/czesc-xvi-milosz-gorniak-marzenie.html

STRASZNEJ lektury!

Rezurekcja

2011-07-09T16:36:00.000-07:00

Kontrolowany Obłęd powraca odmieniony! Mamy nadzieję, że nowy wystrój graficzny naszego bloga przypadnie Wam do gustu. Zmieniliśmy nieco desing, zaprojektowali nowy banner promocyjny, podlinkowali oficjalny blog Rafała Kulety i, w końcu!, pojawił się Blip, dzięki któremu teraz śmiało możecie nawiedzać nas częściej! Krótkie sentencje, cytaty, muzyczne linki, fragmentaryczne makabreski i zdawkowe wiadomości staną się teraz z pewnością systematyczniejsze niż nasze dotychczasowe aktualizacje. Właśnie, jeśli chodzi o aktualizacje – niebawem kolejna dawka cyklu shortów klimatycznych. Może nawet jakieś opowiadanie? Póki co STRASZNIE cieszmy się wakacjami, bo, jak śpiewa Piotr Rogucki: lato wybuchło z całych sił...

Na zawsze Twój

2011-04-03T14:47:00.000-07:00

Your precious love, love means more to me
More, more than any love can ever mean, baby
You're entire truth, oh and I
Oh, I wanted you, lately I was so lonely
So lonely, lonely, so lonely and so blue
Good God, and that
That's what love will do, do...

TRUTH HURTS - FOR YOUR PRECIOUS LOVE

Zmrużyła oczy, wydając z siebie ciepłe mruczenie. Miękkie i przyjemne brzmienie, niczym pomruk wygłaskanej kotki, rozbiło się po kątach motelowego pokoiku. Patrzyła na mnie spod rzęs swym kocim wzrokiem, który mówił więcej, niż jakiekolwiek słowa. Ustami sprawiała, że znów czułem się jak mężczyzna. Głaskała mnie wilgotnym i ciepłym językiem, zataczając wymyślne szlaczki na brzuchu i torsie, w sposób, w jaki zwykła robić. Lizała, gryzła, podszczypywała przechodząc do dolnych partii. Mój pan strażak, o rety!, znów był w gotowości i dzielnie czekał na kolejną akcję. Wzięła go pomiędzy soczyście gorące wargi, oplatając ciepłem i wilgocią swych ust. Nie śpiesząc się łagodnie połykała z tą samą iskrą ochoty w oczach, jak dawniej. Coraz głębiej i śmielej mój bohater lądował w jej przełyku, aż w końcu czubkiem swego zadartego noska dotknęła skóry mego jak zawsze wygolonego i nabalsamowanego łona. Powtórzyła przyjemność jeszcze kilkakrotnie po czym wyciągnęła go, nabrzmiałego i gotowego. Oblizując ociekające uśmiechem usta, stanęła nade mną w rozkroku, zsuwając z cichym szelestem bieliznę, która opadła mi wprost na twarz. Mój anioł. Moja mała kotka. Nic się nie zmieniła. Foremne piersi i żurawinowe sutki jak zawsze spoczywały w idealnym położeniu, a wgłębienie w talii podkreślało okrągłą i soczystą parę pośladków, których nie powstydziłaby się żadna supermodelka. Stała tak nade mną pozwalając, bym przyjrzał się jej rozpalonemu wnętrzu, które kusząco wabiło do środka. „Pragniesz mnie?”, szepnęła delikatnie stawiając malutkie kroczki w tył, aż znalazła się tuż nad moim olbrzymem. Wyglądała tak zapraszająco! Chciałem powiedzieć, jak bardzo tęskniłem, ale nie potrafiłem wykrztusić z siebie słowa. Zamiast tego znów zachciało mi się żyć! Jednak jak na trupa najwyraźniej wciąż byłem pełen werwy. Spragniony, podniecony, oczekujący zbawienia…

Całuję martwą twą powiekę, mój cichy, mój blady, mój Ty śliczny...

Wilkołak czy chory człowiek?

2011-03-03T04:22:00.000-08:00

Człowiek - wilk. Prawda czy mit?
W poszukiwaniu odpowiedzi zachęcam do sięgnięcia po mój artykuł.
Specjalnie dla Onet.pl.

http://strefatajemnic.onet.pl/extra/wilkolak-czy-chory-czlowiek,1,4200012,artykul.html

Czarna droga

2011-02-02T09:56:00.000-08:00

Portal tematyczny Secretum.pl opublikował moje opowiadanie pt. "Czarna droga".

Chcesz dowiedzieć się, jak kończą nocni spacerowicze, co sapie w mroku
i dlaczego warto nie być bałaganiarzem?

Zapraszam do lektury:

http://secretum.pl/opowiadania/ksiazka-opowiadania/milosz-gorniak-czarna-droga.html

Kolorowych koszmarów!

Port przeznaczenia

2010-12-06T12:55:00.000-08:00

- Zawsze będziemy razem, prawda?
- Zawsze, na zawsze.

Słońce leniwie omiotło świat porannym brzaskiem.
Statek lekko i spokojnie kołysał się w objęciach fal.
Powoli, centymetr po centymetrze woda zalewała pokład.
Tonął.
Bez krzyków.
Bez histerycznego S-O-S,
ani huku wystrzelanych w powietrze rac.
Ktoś zaś drzemał na ławce,
ktoś karmił rozochocone ptactwo,
palił Klubowe bez filtra.
Radio po cichu trzeszczało czule ulubioną melodią zakochanych,
w tę ostatnią ciepłą niedzielę stycznia.
Para staruszków splatała dłonie znów jak sześćdziesiąt lat temu na pierwszej randce pod zakwitłą papierówką.
Tylko ten chłopiec,
co za rękę mamę trzymał,
skrycie szlochał wycierając w przykrótkawy rękaw nos.
Zerkał, jak otchłań pożera widmo taty.
Papierowe wspomnienie rozmyło się znów.
W bezkresie beznadziei
i odmęcie ciszy rozbitej o wybrzeże fontanny.

Porzucone nieskończone

2010-11-03T16:24:00.000-07:00

Radosna wiosna spadła z nieba
Zarażając organizmy wirusem kwietniowego ciepła.
Wszystko było kompletne, jaskrawe i miłe w dotyku.
Nawet aleja kasztanów zdawała się być piękna jak nigdy
Pod kopułą atramentowego gwiazdoskłonu.

Następnie wystroiło się lato,
Od którego blaknęły werandowe kwiaty.
Ciepło paliło nas w środku i na zewnątrz,
Uwalniając strzępki znoszonych uczuć.
Rozlaliśmy zimną wódkę na ogrodowym stole,
A później dziecinnie kłócili i całowali w twarz.

Godzina za godziną…

Wraz z jesienią świat stał się jakiś pierdolnięty.
Słychać było skrzypienie zamykanych ukradkiem drzwi,
Szepty, i cicho grającego Leszka Żukowskiego.
Flora zaczęła umierać, a wszystkie wrażenia ginęły wraz z nią.
Deszcz i porywisty wiatr porwał nam utopię,
Obojętnie skuł zamknięty w siedemdziesięciu kilometrach od siebie świat…

Kalejdoskop uczuć.

Halloween z Horrormaniom! (podsumowanie)

2010-11-02T11:42:00.000-07:00

Zapraszamy do odwiedzin portalu Horrormania.pl, który przygotował coś specjalnego, coś przerażającego, coś ekstra dla swoich czytelników. Z okazji święta Halloween, przez 3 kolejne dni o różnych porach dnia i nocy redaktorzy strony wrzucali przygotowane w pocie czoła materiały. Koniec końców na stronie pojawiło się 11 ociekających dziewiczą krwią tekstów. Wspomniane zostały filmy mainstreamowe, ale również odkurzono zapomniane klasyki. Przytoczono opowiadania o poltergeistach i wilkopodobnych bestiach. W końcu zabrano także na małomiasteczkowe przedmieścia Haddonfield, a także do egzotycznych lagun. Każdy znajdzie dla siebie coś strasznego!

Więcej szczegółów znajdziecie na: http://www.horrormania.pl/newsy/106/

NADIA

2010-07-29T11:28:00.000-07:00

NADIA

Groźnie szepczący wiatr przemienił się w prawdziwie szatańską wichurę. Z niszczącą siłą rozbijał płatki śniegu o śliską powierzchnię okna. Z niesłyszalnym dla ludzkiego ucha odgłosem roztrzaskiwały swe mroźne twarzyczki krwawiąc przezroczystymi łzami zimowego wieczoru.
Jarzący się monitor zamarł w bezruchu przy kilku ledwo skleconych zdaniach. Półmrok mącony był jedynie przez papierosowy dym i wymruczane słowa dezaprobaty młodzieńca. Zza jego okularów, czarne bystre źrenice lustrowały zupełny brak wydarzeń. Te kilka słów wydarło się z jego spoconego jak mysz, umysłu dobrą godzinę temu. Nie był to rekord, aczkolwiek nie można powiedzieć, że mógłby bić sobie brawo. Szło mu coraz gorzej, to mógł stwierdzić bez mrugnięcia okiem.
Śnieg wił się w serpentynach śmierci, zupełnie jak jego myśli. Nic już nie miało sensu:
Sztuka?
Przereklamowane tworzenie czegoś na pozór użytkowego, co przeciętny zjadacz chleba uzna za zwykły bazgrot.
Muzyka?
Mrzonki! Ot co! I tak prędzej, czy też później, znajdzie się ktoś kto powie, że rzępolisz jakbyś serca nie miał.
Miłość?
Była, minęła. Czy to naprawdę miało sens, skoro zazwyczaj przynosiła mu nic więcej jak cierpienie?! Jedyne, czym mógł się pocieszyć, to fakt, iż w ciężkiej depresji tworzył znacznie efektowniej! Ale ileż można było łykać prozak i udawać, że wszystko gra?
Mógł tak wymieniać bez opamiętania, w końcu w życiu osiągnął wiele, bo aż całe wielkie... NIC!
W końcu to liczba doskonała! Mimo wszystko nie czuł się zbyt podekscytowany myślą, iż jego życie opieczętowane było znakiem nicości.
Nicość.
Myślał o niej dużo. Gdy rozstał się ze swoją ostatnią dziewczyną, Nicość stała się jego muzą, przyjaciółką ocierającą łzy. Jadał z nią śniadania, zapraszał na obiady i romantyczne kolacje, po czym lądowali razem w łóżku w oparach opium. Rozkoszował się tkwieniem w jej środku, była taka ciepła, delikatna. Przede wszystkim rozumiała go, to zadziwiające, ale jakimś cudem zawsze wiedziała, co miał na myśli. Nie musiał nic tłumaczyć, a to dawało pewnego rodzaju ulgę. Z innymi tak nie było. To dziwne...
Nigdy go nie nudziła, choć wydawało mu się, iż jest tak nieobecna, iż przenika jego całego, a zarazem wprawia w stan głębokiego odrętwienia umysłu! Wiedział, że szaleństwo w jakie popadł, było niczym innym, jak zwykłą depresją, w której smutek i obojętność zaprowadziły go w środek jego własnego jestestwa, jądra ego! To niebezpieczne, gdy żyje się jak warzywko, snuje po ulicach jak poetycki duch. Czuł, że jest na skraju. Jego wyobrażenia przestały być bezcielesne i choć nie potrafił ich dotknąć, czuł ich namacalną obecność. Coraz częściej zauważał, iż sytuacja wymyka się mu z rąk, że pogrąża się i znika wewnątrz siebie. Co gorsza nie było nikogo, kto dałby mu powód by właśnie w tej chwili odłożyć żyletkę.
Spojrzał jeszcze raz na ekran... tak bardzo chciał napisać choć jeden wers. Choć właściwie po co? Kto miałby to czytać?
Żyletka wbiła się w cienką powierzchnię skóry wewnętrznej części nadgarstka. Lekki dreszcz lęku, bądź ekscytacji...nie był w stanie tego bliżej określić...rozchodzące się powoli ciepło i pulsująca w skroniach krew. Głębiej! Głębiej! Wołało ego, niczym napalona kochanka.
Lekko szczypie, mrowi, a zarazem daje uczucie zupełnego wyzwolenia... to było takie sprzeczne! Lecz jedno, co łączyło wszystkie fakty, to to, iż ogarniała go coraz większa senność.
Istny „krwiokap” wylewający się na czarną powierzchnie klawiatury, wnikający w jej litery, tworzący artystyczny nieład o szkarłatnej intensywności, wprowadzał go w podwoje Hadesu!
Otwarł oczy. Granitowe wrota stały otworem, a tuż przed jego oczami ukazała się ONA– Nicość.
W zwiewnej szacie koloru wiatru ukazującej jedynie zarysy pięknego ciała. Wyciągnęła ku niemu dłoń.
- Widzę, że moja siostra, Nadzieja, nie wiele zdziałała.- mówiła niby sama do siebie, biorąc go za ręce. - Byłeś tak we mnie zadurzony, że zupełnie jej nie widziałeś, ani nie słyszałeś, gdy szeptała Ci do ucha. Wiem, wiem... te jej „będzie lepiej, nie poddawaj się, wierze w ciebie”.. i tak w kółko. Ileż można tego słuchać i nie zwariować! Totalne mrzonki! Ale za to teraz będziesz miał dużo czasu, by stwierdzić, czy było warto.
Chwilowa jasność, szybko przerodziła się w grobowy mrok, gdy przekroczył niewidzialny próg pomiędzy życiem, a zaświatami. Nagle ocknął się! Niczym człowiek budzący się z koszmarnego snu. To, co ujrzał przed sobą przeraziło go dogłębnie. Nie tak wyobrażał sobie ulgę po śmierci.
Nicość prowadził go przed siebie w eskorcie płaczliwych okrzyków i potępionych modlitw.
Uśmiechała się po nosem tak niewinnie, a zarazem tak bardzo chytrze!
– Czy słyszałeś kiedyś, że Niebo nie przyjmuje samobójców? - żachnęła się z lekkim
sarkastycznym uśmieszkiem. - Ale nic się nie martw, my też mamy dla ciebie miły kąt... - rozpłynęła się, pozostawiając go na czarnej pustyni. To prochy straceńców usypały ten przedziwny ląd, a na którym także i jemu przyjdzie spocząć.
Pośrodku odnalazł ogromną księgę, na której klęczeli jacyś ludzie, młodsi i starsi, zupełnie nadzy. Ich oczy wydarte były przez raniący je czarny proch pustyni. Ostatkiem sił wypisywali nieistniejące słowa na kartach woluminu.
Podszedł do jednego z nich. Mężczyzna spojrzał na niego mrocznymi oczodołami i podał
metalowe ptasie pióro. Młodzieniec począł pisać, lecz nie widział żadnych efektów. Dopiero po chwili zauważył, że mężczyzna obok, co chwilę wbijał owe pióro w swoje ciało.
– Radzę ci pisać szybko – wyszeptał jednym tchem. - Nicość nie będzie czekała, aż
skończysz poemat o swoim odejściu, a przecież powodów było tak wiele. Żal, który zjadał cię tam, będzie to robił nadal jeśli go z siebie nie wypuścisz. Nicość nie lubi, gdy jest się cielesnym, a przecież chyba chcesz z nią zostać na zawsze. Jest taka piękna!
W tym momencie zrozumiał, iż nie było już odwrotu. Pojął pewne rzeczy za późno. Został oszukany bajkami o rozkoszy spokoju, zmamiony obłudnym pięknem Nicości, która okazała się pożeraczem strapionych dusz.
Począł szybko pisać, czuł, że znów zasypia i ogarnia go dziwny chłód. Ktoś krzyczał nad nim, wprost do jego ucha! Otwarł zmęczone powieki. Z początku wydawały się jak z kamienia!
Złote włosy dziewczyny spływały po jego torsie. Jej gładkie policzki lepiły się od łez wstrząsając jego ciałem raz po raz.
– Co się dzieje? - mruknął lekko przez nos. - Kim jesteś?
– To ja Nadia. Proszę nigdy we mnie nie wątp, nie odrzucaj, bo ja zawsze będę z tobą.
– Nadia?..Nadia..czyli Nadzieja... - teraz już wszystko zrozumiał.

Spadany

2010-07-13T08:50:00.000-07:00

- Na mnie pora. Będę spadał.

- He?! Już chcesz lecieć?!

- No tak. Jest późno.

- Zobaczymy się jutro?

Kamil jednak nie odpowiedział. Dopił tylko na wpół wystygniętą herbatę, skradł dziewczyny buzię do pocałunku na pożegnanie, po czym smętnie powłóczył się w stronę wyjścia. Zamek zatrzeszczał i chłopak prawie jak co dzień znalazł się na klatce schodowej „swoich cycków” – tak nazywał Marysię w towarzystwie osiedlowych kumpli. Tyle tylko, że zamiast zwlec się na dół, zaczął wdrapywać się wyżej i wyżej, aż trafił na dach. Z głową w chmurach Kamil stanął na gzymsie i obserwował jak wiatr huśta pochmurnym światem, a markotne myśli ludzi rozpłakują się w listopadowym syfie uwiędłych liści, zwichrzonych drzew i bezdennych kałuż. Jedenaście pięter nad ziemią wszystko wydaje się jakieś inne, jakieś nierealne. Przechylił się więc. Zaczął spadać, a czas znikł. Czuł chłód pędzącego powietrza i strach, jaki odczuwa się na myśl o nieodwracalnym końcu. Tuż przed ziemią, zamiast rozbić myśli na tysiąc kawałków…

Otworzył oczy. Była noc i był w łóżku. Niechętnie spojrzał na zegarek - grubo po jedenastej. Kamil z niedowierzaniem usiadł i kurczowo zacisnął pięści wokół pościeli. W drzwiach zobaczył ubraną Marysię.

- Jest późno i nie chciałam Cię budzić. Na mnie już pora. Będę spadać.

Antyrandka

2010-07-07T07:26:00.000-07:00

"Show me, show me, show me how you do that trick

The one that makes me scream" she said

"The one that makes me laugh" she said

And threw her arms around my neck...

THE CURE - JUST LIKE HEAVEN

Jutro - co włożysz na siebie? Jak upniesz włosy? Pomalujesz usta? O jakim zapachu użyjesz balsamu do ciała? Włożysz w ogóle bieliznę? Czarną? Czerwoną? A stanik? Będzie potrzebny? Pocałujesz mnie? Czy zaczekasz i będziesz wstrzymywać się do ostatnich chwil? Zostaniesz do późna? Może na całą noc? Tak, maleńka, tym razem nasza antyrandka nieco się przeciągnie. Mam coś szczególnego dla mojej szczególnej dziewczynki. Choć nie wiem, czy spodoba się to Twojemu nadopiekuńczemu ojcu. Wpierw jak zawsze będzie się zamyślał spoglądając nerwowo na zegarek, dlaczego jeszcze nie wróciłaś. Później zacznie do Ciebie dzwonić; raz, drugi, piąty… A gdy nie będziesz odbierać, rozmruczy się i mój telefon do rytmu kawałka The Cure. I ja też nie odbiorę, bo… lubię złościć tego starego zrzędę. Za kilkanaście minut jednak oddzwonię i uspokoję go, że jak zawsze odprowadziłem Cię na autobus, a on jak zawsze obojętnym głosem pożegna mnie. Tymczasem porwę Ci włosy i ugotuję w słonawej na 2 łyżki wodzie z mlekiem. Oliwkowe oczy starannie wydłubię i nabiję na wykałaczki. Przyprawię zmielonym na brokat sercem. Myślę, że będą świetnie wyglądać w drinkach ulanych z Twoich słodko - gorzkich łez rozpaczy. Sos z torebki byłby zbyt prostacki, więc może, kochanie, dasz jeszcze coś od siebie? Coś, co będzie dobrze komponować się z Twoimi malinowymi sutkami i zaślinionymi ząbkami, które boleśnie powyrywam z wprawą emerytowanego stomatologa. Najdroższa, zapraszam Cię na obiad, który sama przygotujesz. Bez różnicy co to będzie, lub, czy w ogóle cokolwiek będzie. W końcu Ciebie mam na deser…

Pierwszy raz

2010-06-23T12:57:00.000-07:00

- Mrrru… Mrrru… różyczko…

- Mmmmmm…

- Yeaahhh…

- Zwolnij, zaraz dojdę… Mów do mnie… Mów delikatnie…

- Chcesz, żebym Ci coś powiedział?

- Mhhhmmm…

- Moje niepoukładane żądze ślizgają się po Tobie. Stajesz się od nich taka ciepła i przyjemna. Czuję ją pomiędzy palcami – łaskoczę, zachęcam, oplatam jak urodzinowy podarunek. Zapraszasz mnie do środka, a Twoje oczy... Twoje oczy maleńka są żywsze niż kiedykolwiek. Jeszcze pełne niezrozumienia i przejęcia błagają mnie by ta chwila trwała na zawsze…

- Uchhhhhhh… Achhhhhhh… Achhhhhhh… Ochhhhhhh…

- Hymmm? Już odlatujesz?

- Uh-huh…

- I jak?

- Mmmmmm… Bosko… Mam przyjemny zawrót głowy, rzeczy i barwy miksują się, a nieskończoność doznań miarowo rozlewa się po całej mojej duszy. Jestem lekkim, rozpalonym, może nieco otępiałym obłokiem rozkoszy. Wszystkie te przyziemne gówna i grawitacja już się mnie nie imają. Pełna swoboda… Przyjemne odrętwienie...

- No widzisz, a ci przesądni głupcy wpajali nam, że to grzech...

- Co oni tam mogą wiedzieć… o samobójstwie?

- Nic skarbie. A na pewno mniej niż my teraz…

Wywiad z Kazimierzem Kyrczem!

2010-06-15T12:20:00.000-07:00

Portal tematycznym Horrormania.pl nawiedził wywiad z Kazimierzem Kyrczem, który przeprowadziłem z okazji tarnowskiego Fan Festu. Współtwórca między innymi "Wszystkich twarz szatana" i "Siedliska" opowiada, jak to jest pisać powieść we dwoje, zdradza swoje inspiracje, a także uchyla rąbka tajemnicy odnośnie prac nad krótkometrażową ekranizacją „Głowy do kochania” w reżyserii Vana Kassabiana. Więcej dowiecie się klikając tutaj:

http://www.horrormania.pl/ludzie_grozy/16/

Życzę przyjemnej lektury!

Bezsenność

2010-05-11T14:42:00.001-07:00

Zmierzch wyglądał jak namalowany przez przedszkolaka z mocno wybujałą wyobraźnią. Rozczochrane chmury płynęły z wiatrem, kłębiły się i ocierały o siebie tak zmysłowo, że można by przypuszczać, iż niebo namiętnie przerabia teraz Kamasutrę od „0” aż do „ż”. Pomiędzy nimi goniły się ptaki, a ostatni poblask słońca inaugurował ich ceremonialny korowód. Pastelowy wieczór wybuchnął tysiącem barw, nie ma co. Bordo, jaśmin, purpura, szmaragd płynnie eksplodowały tworząc na widnokręgu uporządkowany błogostan kolorytu, którego nie zniszczyłaby nawet ulewa stulecia. Nigdy bym nie przypuszczał, że w tak czarującą noc, retrospekcje z wdziękiem dyskotekowych fleszy wybijać mi będą w głowie wielką, okrągłą przestrzeń, w której kumulują się wszelkie nieszczęścia – duże i małe. Czarna dziura beznadziei, a jakże.

Nie miałem zbyt wielkiego wyboru. Jedynym rozsądnym rozwiązaniem było pocięcie, spalenie i pogrzebanie wszystkich przykrych uczuć, wrażeń i wspomnień. Zapomnienie o tym całym syfie z przeszłości, który z gracją rumuńskiej striptizerki na antybiotykach wirował mi w głowie, i narodzenie się na nowo z żalu, cierpienia i bólu. Westchnąłem, z trudem przełykając ślinę, która w mej pustynnej gardzieli była na ten czas prawdziwym nektarem. Skurwysyński upał – dodałem w myślach, wiedząc dobrze, iż z kawałeczków powietrza mógłbym zrobić ekstra, trójwymiarowe puzzle dla moich dzieciaków. Jako samotny ojciec nie takie rzeczy wymyślałem, by przynajmniej na kwadrans zająć Mariolę i Julka, przez których pewnie niekiedy superniania z TVN pomyślałaby o przedwczesnej emeryturze. Nigdy nie zapomnę, jak podmienili swojej opiekunce jakieś witaminy, w zamian serwując środki na przeczyszczenie tylko dlatego, bo najwyraźniej wpadłem jej w oko. Moje troskliwe zgrywusy pokazały tej zalotnicy, że nasze mieszkanie to nie dzielnica czerwonych latarń ani tajski burdel. Po części szkoda, bo lubiłem patrzeć na tę zgrabną blondyneczkę i jej kuszące wiercenie tyłeczkiem po „przypadkiem” upuszczoną łyżeczkę.

Klamka zapadła. Księżyc pstryknął światło. Dzień, a właściwie noc ostatecznego sądu nastała. Wyjąłem z szuflady brzytwę po ojcu, łyknąłem przepisane przez lekarza środki nasenne i kilkanaście minut później wylogowałem się z chemicznej rzeczywistości. Przed utratą świadomości zdążyłem tylko rozsiąść się wygodnie w fotelu, po czym pożeglowałem, niczym zwykły lump nawalony w trupa, w swój nadrealny rejs. Powiadają, że tuż przed śmiercią całe życie przelatuje przed oczyma. Ja nie widziałem nic… Może dlatego, że konała moja dusza, nie ciało? W tej chwili było akurat najmniej istotne co, jak, i dlaczego w ten sposób a nie inaczej. Przy pomocy brzytwy okaleczałem swoje wnętrze z wprawą Kuby Rozpruwacza tnąc na kawałeczki widma przeszłości. Myśli krwawiły, uczucia jęczały i dławiły się sobą nawzajem, a wspomnienia melodycznie pomlaskiwały w swojej surrealistycznej agonii. Ruchy brzytwy gibko nabierały na pewności. Cięcia pogłębiały się raniąc nieodwracalnie świadomość. W tej całej masochistycznej zabawie nagle straciłem poczucie obowiązku, który miałem wykonać. Zupełnie, jakby obudził się we mnie pomylony Pan Hyde ze skłonnościami samobójczymi. Nie mogłem oprzeć się tej rzeźni, czując, że odkryłem swój prawdziwy talent do niszczenia piękna. Na deser został umysł, w którym ukryłem uskrzydlające mnie z dnia na dzień wspomnienia o dzieciach oraz ich nieżyjącej matce, kochanej przeze mnie całym mną. Jemu też nie odpuściłem. Permanentnie zabawiałem się w fantazyjne origami zbryzgane krwią, w której odbijał się pogłos mojego dawnego życia. Umierałem rodząc się na nowo.

Rankiem obudziła mnie jakaś rozwrzeszczana dziewczynka, która gadała coś o spóźnieniu, szkole i na dodatek nazywała mnie tatą. Jakby tego było mało, po chwili dołączył do niej młodszy chłopiec - jeszcze bardziej rozdarty, mający na oko 4 – 5 lat. W głowie tkwiła mi natomiast jedynie chęć mordu i perwersji większych niż z undergroundowych pornosów. Przez myśl mignęło mi wspomnienie dzieci i ginącej w wypadku samochodowym małżonki. Co, do kurwy!? - przekląłem wściekle, aż małolatom zrosiły się oczy – wspaniale, jeszcze ryków mi tu trzeba. Wspomnienie jednak zniknęło niczym nocna zmora, a ja znalazłem w kieszeni zakrwawiony atrybut z wczorajszej duchowej odysei…

Salon zmienił się nie do poznania. Zapewne najlepiej opłacana obsługa pokojowa będzie miała problem z zatuszowaniem mojej zrytej – solo – ballady. Podłoga zapłakana była bordowymi łzami. Żarówka rzucała ciepłą wiązkę światła na coś, co niegdyś przypominało rozwrzeszczaną główkę. W kącie leżały stłamszone kwiaty, tłuczone szkło i kilka rozsypanych paluszków. Wersalkę zajmowały niepiękne korpusy z wolno spuszczonymi nóżkami, na które nie zdążono włożyć jeszcze bucików. Poukładany zamęt. Bezładny porządek.

Uwielbiam zapach śmierci o poranku – powiedziałem do mojego odbicia przyjmując z dumą postawę Kurtza z „Czasu Apokalipsy” Copolli. To będzie dzień dobry. Do widzenia, dzieciaki. – dorzuciłem kończąc myć dłonie, po czym zatrzasnąłem za sobą z impetem drzwi wejściowe.

POST MORTEM

2010-05-03T13:35:00.000-07:00

Oczy…
Otwarłem je. Szybko i ze zdecydowaniem! Ciemność okalała mnie zewsząd, niczym jedna mazista masa. Spływała na me odsłonięte gałki oczu. Oczu, które zasnute mrokiem bardziej czuły, niż widziały, co znajdowało się wokół.

Chłód…
To było drugie, co przyszło mi na myśl. Szybko ogarnął mnie swoimi ramionami i przesiąknął do najgłębszych cząstek mnie samego. Wydawało się to nowym doznaniem, bo przedtem okalała mnie tylko błoga nieświadomość.

Sen…
Jakże zbawiennym bywał sen!
Chciałem śnić, bo to, co zastałem w realności było tak obce! Choć, na Boga! Mógłbym przysiąc, że tak prawdziwe, że aż zupełnie fantazyjnie nierealne!

Ciało…
Moje ciało wydawało się jakąś psychodeliczna pułapką…więzieniem tego, co dusiło się i wrzeszczało w jej wnętrzu! Dotykałem wszystkich jego członków, choć żaden nie zdawał się być moim własnym. Tak odległy byłem od czucia!

Umysł…
On pozostawił tylko kilka przelatujących, kalejdoskopowych obrazów, które rozmywały się w tafli zapomnienia. Czarno-białe, groteskowe i bezdźwięczne, niczym film kina niemego.

Słuch…
Owszem on też pozostał. Wypełniony przerażająca ciszą, mącona raz po raz donośnym krzykiem mych własnych myśli i chrobotaniem…do końca nie wiedziałem, co mogło taki dźwięk wydawać. Zapewne tylko moja wyobraźnia skazana na…

Samotność…
Czas stanął w miejscu, a jego ramy wydawały się utopijne, niczym brwi Mona Lisy w dziele Leonarda. Tak jak i one, czas dla mnie był czymś, co być może kiedyś istniało, ale wyparowało z…czasem. Było to stwierdzeniem zupełnie prostackim, aczkolwiek bardziej lotnie ująć tego nie potrafiłem.
Podwziołem za to myśl - obudzić umysł i wszystkie inne części mego ciała… i powstać.

Ból…
Zawirował w mej czaszce do dna meandrów mózgu. Nie było gwiazd, dzwonów, tylko ból. Dość metafizyczny, bo czułem go bardziej w swoim wnętrzu, niż ciele. Opadłem znów na dno. Coś mówiło mi, że sprawy potoczyły się przeciwko mnie. Wyciągnąłem ręce w górę.

Dotyk…
Spróchniała powierzchnia szorstko gładziła me dłonie. Jakaś wewnętrzna furia obudziła we mnie poczucie ucieczki. Począłem uderzać i skrobać, to co było nade mną, a krew pieczołowicie oblała mi twarz. W ciemności jej słodkawo-gorzki smak spływał do mych warg, niczym wino ostatniej wieczerzy.

Koniec…
On był zaiste ostatnią wieczerzą, a chlebem powszednim stałem się ja. Pokarmem dla całej rzeszy maleńkich, obleśnych robaczków i innych cmentarnych stworów, które uparcie drążyły swą drogę ku mnie. Ah tak! Chrobotanie! Walczyły by dostać smakowity kawałek mnie zamkniętego w prostokącie śmierci. W eleganckim garniturze, którego nie powstydziłby się żaden makler z Wall Street, butach od Gucciego i bezimiennym krawacie na każdą okazję…

Wieczność…
A mówili, że po śmierci nic już nie będzie mnie obchodziło!

Królowa olch

2010-03-26T12:14:00.001-07:00

Nie znała snu. Rytmicznie oddychając kryła się pod płaszczem październikowego zmierzchu. Czekała, szczerzyła się i z minuty na minutę zaostrzając swój apetyt stawała się gotową do instynktowego ataku nimfą. Nie miała wrogów. Wszystkie stworzenia były jej ofiarami. Nie zdawała sobie do końca sprawy tego, czym była i dlaczego tkwi teraz w najciemniejszych zakamarkach tej leśnej głuszy. To pierwsze zresztą nie było istotne. Najważniejsze, że słodkawy zapach Lacosty był coraz bardziej intensywny. Przyjemna woń perfum podrażniała jej nozdrza. Zadrżała. Żyły zaczęły pulsować od tłoczącej się z podniecenia krwi. Czuła zbliżający się aromat i wiedziała, że zaatakuje dopiero, kiedy poczuje, jak jej ciało z niecierpliwości zrosi się słonawym potem. Była świadoma, że tym razem będzie łatwiej niż z poprzednim nieproszonym gościem, który ni stąd ni zowąd wkroczył w jej rewir. Była zniecierpliwiona, że ofiara wlecze się. Była też złakniona i coś podpowiadało jej, że to chora i słaba sztuka.

Niewiele się myliła. „Nienawidzę Cię” było ostatnim, co Ania zdołała z siebie wykrztusić przed wyjściem od Marcina. Z zapałem umierającej staruszki brnęła do domu wyklinając w myślach wszystkie chwile, które straciła dla tego nowobogadzkiego dziwko – chłopca. Od niedawna przestało się między nimi układać. Czułe słówka i romantyczne gesty nagle zmieniły się w symfonie banałów i powtórek, pocałunki zwietrzały, słowa zobojętniały, a seks stał się gorzki i beznamiętny. Powód zerwania nazywał się Kamila i miał długie aż do nieba nogi, kręcone blond włosy, talię supermodelki a oczy intensywnie piwne. Nie było szans mierzyć się z tą seks bombą, którą zapewne przeleciała cała szkolna drużyna piłkarska i sam diabeł wie kto jeszcze. W myślach już widziała, jak ta wywłoka oplata się wokół Marcina, jak jej język merda w jego gardle, i każe mu wkładać rękę pod swoją przykrótkawą spódniczkę. Wyobrażając to sobie zadygotała resztkami sił łapiąc do płuc wychłodzone późną porą powietrze. Do domu było już blisko, choć skrócenie sobie drogi przez las pośrodku nocy nie należało do najlepszych pomysłów.

Raptem coś w odmętach mroku wzdrygnęło się. Suche liście głośno zaszumiały w takt łamiących się gałęzi, a porywisty wiatr pozginał roznegliżowane drzewa. Sparaliżowana strachem Ania zastygła w bezruchu na dźwięk głośnego tętentu. Wtenczas zmora zwinnie ominęła stojące na jej drodze przeszkody i jednym susem powaliła dziewczynę. Ania nie broniła się długo. Drętwym, obojętnym głosem wyjąkała z siebie zdawkowe słowo „pomocy”, a potem lodowatym spojrzeniem omiotła świat dookoła i bez cienia żalu pogodziła się ze śmiercią.

Odkąd Marcin odszedł i tak była już martwą za życia…

NEO

2010-03-22T13:28:00.000-07:00

Stała na przeciw szklanej tafli, która odbijała jej postać niczym przezroczyste lustro. Jej twarz nie wyrażała żadnych emocji, choć to, co widziała wydawało się żyć. Ale czy życiem można było nazwać to, co nosiła w sobie? Wydawała się sobie martwa, tak bardzo martwa, że aż nie wierzyła w swe istnienie.
Minęło już prawie dziewięć miesięcy. Było to dość dziwne uczucie, bo nie pamiętała nic. Ostatnie, co przejawiało się przed jej umysłem, to strzępy wspomnień, zupełnie jakby ktoś wymazał jej jestestwo z kart wszechświata. Ale tak, wszechświat był, istniał… czuła to… czuła to w sobie.
Niby-lustro zadrgało, jakaś dziwna fala poczęła przemieszczać się z jednej strony na drugą.
W pewnym momencie oderwała wzrok … no tak, to jej brzuch falował. Zdaje się, że to coś, co znajdowało się w środku miało sporo siły.
Bała się coraz bardziej, a przerażały ją bardziej myśli o jej niewiedzy, niż o samym pochodzeniu tego „czegoś”.
Biały sufit wirował przed jej oczyma; tak bardzo chciała znów być sobą, mieć swoją dawną figurę i urodę. Wydawało się jej, że zabrano jej wszystko, a dano tylko to cierpienie i niepokój. Czuła, że jest w tym sama, choć co chwila okalały ją badawcze oczy mężczyzny. Był blisko niej, na straży jej samej i tego„ czegoś”, choć tak naprawdę wydawało jej się, że chodziło tylko o… dziecko. Tak to nazywał. Była to dziwna nazwa, w sumie nie wiele jej mówiąca. Człowiek ten dużo do niej mówił, lecz ona nie rozumiała jego języka. Miał śmieszny akcent, zupełnie nie brzmiący tak jak jej język ojczysty. Nie wiele rozumiała z tego co mówił. Nigdy wcześniej nie myślała, że kiedykolwiek znajdzie się w miejscu takim jak to.
Rozglądała się po bokach. Szklane szyby okalały pancerzem ją i jej posłanie. Super sprzęty wydawały się być stare, niczym te z zamierzchłej epoki. Kiedyś opowiadano jej o tym, że istniała cywilizacja, która uprawiała ten obrzęd.. ale ona nie chciała w to wierzyć. Przecież było to zupełnie niedorzeczne! Że niby coś miałoby wyjść z niej i żyć własnym życiem? To brzmiało naprawdę przerażająco. Zabawna była nawet taka myśl, bo w końcu kto w dzisiejszych czasach bawił się w takie coś…przecież na pewno nie ziemianie… a już na pewno nie ci, których znała, i których była częścią. Ci tutaj byli inni…niby podobni, ale nie tacy sami… jak to możliwe? - pytała samą siebie, choć z nikąd nie mogła znaleźć odpowiedzi.
W ułamku sekundy przeszył ją paniczny ból, jakby całe jej wnętrze miało zaraz eksplodować. Zwijała się na podłodze. Tubalny ryk syreny ogłuszył ją, a światła zaczeły mrugać szkarłatnym blaskiem…tak podobnym do tego który teraz wylewał się spomiędzy jej ud…wydawało się, że były to całe hektolitry! Nagle coś poruszyło się wewnątrz niej i nagły ból ustał natychmiastowo…Podniosła zmęczone oczy. Twarze skupionych mężczyzn okalały ją ze wszystkich stron. Jedni wydawali się poirytowani, drudzy zmartwieni, a jeszcze inni wyrażali stan zupełnego opanowania.
- Znów zawiedliśmy… eksperyment nie powiódł się. – mruknął jeden z brodatych panów.
- Co teraz z nią będzie? – szepnął niewinnie najmłodszy z nich. Wydawał się współczuć leżącej przed nim istocie.
- To co ze wszystkimi neomatkami… zostanie zamknięta w bazie 51.
- A potem?
Słyszała już tylko urywki pojedynczych słów, bo całe jej ciało ogarniała ciemność… błogie ciepło krwi rozchodziło się wokół niej…gdzieś w podświadomości przypomniała sobie uderzenie o twardy głaz gdzieś po środku pustyni… kilka twarzy… strzykawki i białe fartuchy istot tak podobnych do niej…tony dziwnych sprzętów lekarskich…potem widziała już tylko urywki jej nagiej postaci z wielkim wydętym brzuchem…i ciemność.

Gwiazda horroru (Evelyn Ankers)

2010-03-08T00:08:00.000-08:00

Kadr z filmu "Wilkołak", reż. George Waggner

Uwielbiał jej świeżość.
Nie była typem taniej laski z obleśnej dyskoteki.
Miała w sobie blask, który wyczuł już podczas pierwszego spotkania.
Łaskotał jego niecodzienną kategorię estetyki,
doprowadzając do masturbacji nerwów.
Rychło stała się jego obsesją, choć robił wszystko,
by trzymać ją z dala od siebie.
Na próżno.
Lubiła go. Naprawdę.
Po prezentacji imion, kilku spotkaniach i kieliszku wódki, nie mieli zahamowań.
Kochali się przez całe popołudnie, wieczór i noc.
Było im razem dobrze, zadziwiająco dobrze.
On jednak zawsze uważał, że liczy się wnętrze.
Kiedy spała zaciskając uda wokół pościeli,
wziął kuchenny nóż i mechanicznie rozkroił ją z ironicznym uśmiechem, jakby naprawdę wierzył, że jest chirurgiem.
Ciepłe wnętrzności rozlały się na zapoconym od ich ciał łóżku.

No, teraz jesteś piękna

...

RENOLD

2010-02-15T09:42:00.000-08:00

Ciemność okalała mnie całego. Niczym nieprzerwana nicość, która odbierała wole istnienia. W gruncie rzeczy zapomniałem już, co to znaczy być wolnym, a kolejne dni przynosiły tylko zobojętnienie i...i nic, kompletnie nic. Nie czułem w sobie wiele życia, choć ono zdawało się pulsować we mnie dość znacznie. Nie wiem skąd moje serce brało na to siły.
Nie liczyłem dni. Było to zbyteczne, gdyż i tak wszystkie wydawały się takie same.
I teraz znów trzask drzwi.
Plandeka uniosła się, a w moich oczach zaistniał drobny, wręcz niewinny refleks światła przytłumionej żarówki.
Moja klatka była niewielka, zaledwie mogłem rozprostować nogi. Zdawała się nawet dość przytulna, wyścielona sianem i szmatami. Ja sam, odziany byłem zawsze w to samo. W prawdzie wypuszczano mnie do latryny na załatwienie swoich potrzeb, ale i tak czułem, że najwyraźniej w świecie śmierdzę! Pomimo, iż tak naprawdę nikt nie miałby na to zwrócić uwagi, mnie samemu bardzo to przeszkadzało.
Spojrzałem na jego twarz zza krat mojego legowiska. Krople krwi, niczym łzy spływały po jego policzkach. Nie sądzę, że kiedykolwiek potrafił naprawdę płakać, a będąc szczerym, nigdy nie widziałem go w takim stanie. Zdawał się zupełnie kamienny, wręcz nierealny, jak na człowieka, który tyle w życiu przeszedł. Przez te niezliczone dni poznałem jego historię dość dokładnie. Wydawało się być zupełnie ironicznym położenie jego i mnie samego. Jedno małe poddasze, dwie dusze zagubione gdzieś w swoich małych światach z pogranicza okrucieństwa i błogiej nierealności.
Powiodłem oczami po nim. Przechadzał się powoli po naszym pokoju. Ściany były zdarte do żywego tynku, który niczym w agonii wołał o choć odrobinę farby. Wszystko wydawało się takie szare, że aż przytłaczało.
Zrzucił z barków parciany worek. Nigdy go nie zawiązywał i znów musiałem patrzyć jak pokryte szkarłatem głowy turlają się jedna po drugiej w zagłębienie wokół mojej klatki. Martwe oczy spojrzały na mnie z wyrazem bezkresnego strachu. Nie zrobiło to na mnie najmniejszego wrażenia. Ot! Kolejny biedak, który znalazł się w złym miejscu i czasie. Byłem do tego zbytnio przyzwyczajony!
Renold, bo tak go nazywałem, wychodził z naszego „ przytulnego” pokoju w środku nocy, a tuż nad ranem zawsze pojawiał się z wyładowanym po brzegi workiem.
Pozbierał te kilka śmiesznie rozćwiartowanych osóbek i położył na stole. Zapewne każdemu wydawałoby się, że teraz powinien, niczym w przerażających horrorach, odzierać owe głowy ze skóry, wyłupywać oczy, a najlepiej spuścić się z dzikim krzykiem wprost do oczodołów. Nie, on mimo wszystko, nie był bestialski. Nie był po prostu maniakalnym mordercą, zboczonym skurwysynem, zabijającym młode, niczego nie świadome laseczki. On zwyczajnie siedział przy tym stole i wpatrywał się w szklane, nieruchome oczy swoich ofiar. Nienawidził ich! Za każdym razem gdy na nie spoglądał na jego twarzy ukazywał się pewien niezrozumiały grymas.
Wiedziałem, co czuje. A raczej zostałem o tym poinformowany. Mało kiedy się odzywał, ale czasem zdarzało mu się powiedzieć kilka słów. Choć muszę przyznać, że nieraz naprawdę się nakręcał, paplał godzinami, lecz były to rzadkie chwile. Spowiadał mi się z całego życia. A w zasadzie tylko z jego istotnego szczegółu. Zdarzenia sprzed 20 laty. Pamiętałem każde słowo tak, jak gdyby wypowiadał je w tej chwili.
Powoli nawlekł nitkę na igłę. Sprawnie przebił jedną z powiek trupa i zaszył razem z drugą. To samo wykonał na drugim oku. I tak następna głowa, i następna, i następna...Niekończący się proceder. Nie chciał by na niego spoglądały. Gdy skończył, wytarł głowy z krwi i ustawił wszystkie na rozległych półkach, które okalały ściany pomieszczenia. Cóż to była za kolekcja!
Spojrzał na mnie. Widziałem w jego oczach niemoc i pierwszy raz szczerze się przeraziłem. Zawsze był w nich taki spokój, opanowanie. Teraz patrzył na mnie inaczej. Coś się święciło!
Tuż za nim lekko kołysał się przybrudzony topór. Renold podszedł do mnie i zawisnął nad kratami całym sobą. Był wielki! Gruby i niesamowicie odrażający. Otwarł klatkę i jednym ruchem ręki wyciągnął mnie za fraki. Zawisłem tuż przed jego twarzą. Stęchły smród oddechu omiótł mnie całego. Zrobiło mi się niedobrze, czułem, że zaraz zwymiotuję, ale strach nie pozwalał mi na nagły atak torsji.
Zawsze powtarzał mi, że przypominam mu jego samego z lat dziecięcych. Byłem ostoją jego normalności, jakimś złączem z realnym światem. Zawdzięczałem temu swoje życie i spokój w drucianej klatce, ale teraz...teraz wydawało się wszystko zmieniać. Nie miałem pojęcia, co sprawiło, że nagle spoglądał na mnie z odrazą, jakby nienawidził sam siebie.
Było mi go żal, kiedyś na pewno musiał być kimś wspaniałym. Gdyby nie to jedno wydarzenie, gdyby nie ta noc, kiedy jakiś gość bezczelnie zamordował jego rodziców. Gdyby nie to, na pewno byłby wartościowym człowiekiem. Niestety historia jego życia miała się zrodzić zupełnie inną, a tamten gość namalował ją odcieniami bólu, aby już na zawsze wypełnić ten obraz ciepłem kapiącej krwi spod jego siekiery.
Nagle zorientowałem się, że nie czuje już nic, tylko narastający chłód i zdrętwienie. Jakież było moje zaskoczenie, gdy spostrzegłem własne ciało odseparowane ode mnie i leżące gdzieś obok klatki, podczas gdy moje oczy znajdowały się wraz z głową pośród innych, niemych głów. Nie przeszkadzała mi ich małomowność, bo sam byłem niemową, może dlatego mnie tak lubił. Nie pieprzyłem mu nad głową.
Kiedy to wszystko się stało? Nie miałem pojęcia, ale nic się już nie liczyło. Wraz ze mną odszedł także sam Renold. Przez ułamek ostatniej świadomej sekundy, widziałem jak podrzynał sobie gardło. Ręka mu nawet nie zadrżała. Wiedziałem, że kiedyś z tym skończy, że go to przerośnie. Nie zdawałem sobie jednak sprawy, że stanie się to tak szybko...tuż z dwudziestą rocznicą śmierci jego rodziców.
I tak też stałem się tylko niemym dowodem jego jestestwa, jego zwyrodniałych zbrodni... i oblicza skrzywdzonego tragedią dziecka w ciele dorosłego mężczyzny...prawdziwego oblicza, którego nikt już nigdy nie pozna.

Walentynkowe love story ♥

2010-02-14T01:13:00.000-08:00

Pierdolone walentynki!, chrząknął przechodząc koło …nastej obmacującej i śliniącej się pary. Najchętniej powyrzynałbym w pień tych wszystkich smarkaczy. Co oni wiedzą o prawdziwej miłości?!, dodał, idąc z nosem spuszczonym na kwintę przez szaroburą scenerię głównych ulic miasta. Jeszcze tylko monopol i zaraz będę w domu z moim kociakiem. A może dziś wyjdziemy na spacer? W sumie, dawno nigdzie nie byliśmy razem, pomyślał. Na dworze przyjemnie i rześko świeciło lutowe słońce, a w powietrzu wyczuwalny był zapach zbliżającej się wiosny. Wprost idealny dzień dla zakochanych. Wprost zafajdany dzień dla niego. Nienawidził tych sercowych ceregieli. Kochanie to, kochanie tamto, cmok, cmok – rzygać się chce. Był chłodny i skostniały jak lód. Taszczył więc te swoje zwłoki do sklepu rozgarniając resztki brudnych ochłapów śniegu na chodniku. Cały czas myślał, czy nie zaskoczyć jej czymś miłym. Była inna niż te poprzednie „jak im tam”, które odchodziły mniej więcej po tygodniu. Można powiedzieć, że poznali się na ulicy. Lubiła go, a on lubił ją. Nie była wymagającą partnerką, a on z kolei był równoznacznikiem obojętności. Para idealna.

Będąc już u celu kupił pół litra najtańszej wódy oraz papierosy, po czym ospale powłóczył się na dział żywnościowy po żarcie na wieczór. Ciekawe, co moja kicia teraz robi, zastanawiał się przeglądając artykuły spożywcze. Gdy kosz już był pełen, poszedł do kasy, zapłacił i wyszedł, zdążywszy w międzyczasie posprzeczać się jeszcze z otyłą kasjerką. Głupia, tłusta kurwa. Liczyć nie potrafi. Pierdolić ją i ten ich cały sklep. Nigdy już tu nie wrócę, klną w myślach. Najważniejsze, że mój kotek na mnie czeka. Przytulę ją, pogłaszczę, ucałuję, a później będziemy się pieprzyć w najlepsze przez całe to cholerne, walentynkowe popołudnie, pocieszał się, snując wolno w stronę mieszkania. W drodze powrotnej minął raz jeszcze przeklęty przysiółek dla zakochanych – park miejski, który po odrestaurowaniu stał się najczęstszym miejscem szkolnych lab i randek dla gówniarzy. Najchętniej zrzuciłbym bombę antykoncepcyjną na ten popierdolony świat, zamyślił się, wyobrażając sobie jak byłoby pięknie bez tych wszystkich otumanionych miłością bękartów. Nie mógł zaakceptować otoczenia, skoro i ono go nie akceptowało. Choć miał świadomość, że wyrósł na emocjonalnie rozstrojonego zjeba, niewiele go to obchodziło. Miał swój mały świat zamknięty w 2 - pokojowym mieszkaniu i Zosie, która tam na niego wiernie czekała. Nie liczyło się nic ponad to.
W końcu. Był już na miejscu. Wszedł do zatęchłej od moczu lokalnych meneli klatki schodowej, po czym wspiął się na pierwsze piętro. Delikatnie wsunął klucz do zamka i niemalże bezszelestnie wślizgnął się do mieszkania, mając na uwadze, że kochanka po wyczerpującej nocy mogła uciąć sobie małą drzemkę. Powoli zdjął z siebie płaszcz i wszedł po cichu do pokoju. Była tam. Czekała. Kocim wzrokiem wpatrywała się w jego sylwetkę. Ach tu jesteś, sądziłem, że śpisz, szepnął, wyciągając zza pleców puszkę z napisem Whiskas. Uśmiechnął się zalotnie, po chwili dodając:

Wszystkiego najlepszego z okazji święta zakochanych, kotku…

DEMONICZNE ROZGRZESZENIE

2010-02-11T10:03:00.000-08:00

Przyćmiony blask ekranu telewizora rozświetlał mrok pokoju. Wychudły mężczyzna w średnim wieku siedział naprzeciwko odbiornika wpatrując się w kolejkę Ekstra Ligii. Jego twarz była pociągła, wypalona przez kilkadziesiąt papierosów dziennie, a wzrok mętny jak resztka piwa w niedomytym kuflu. Widać było, że jest sam, a nawet nie sposób byłoby go widzieć w innej sytuacji. Tuż obok fotela, w ciszy i odcięciu od rzeczywistości leżał stary, liniejący kot. Co jakiś czas ruszał ogonem; była to jedyna oznaka życia z jego strony. Niespodziewanie jakiś dziwny zamęt, którego mężczyzna nie był w stanie wyczuć, przeraził go tak, iż szybko wybiegł do sąsiedniego pokoju. Chuderlak nawet nie zauważył zniknięcia zwierzaka. Uraczony wybitną akcją, aż podniósł się z fotela i całym sercem dopingował piłkarza zmierzającego prosto do bramki. Wyglądało na to, że będzie to kolejny gol, który definitywnie rozsądzi o wyniku meczu. W ostatniej sekundzie, gdy piłka kopnięta przez ciemnoskórego chłopaka poszybowała do bramki, telewizor zgasł i nastała całkowita ciemność.
- Kurwa! - zaklął siarczyście zirytowany mężczyzna. - Ty łajzo! Chodź no tu pieprzony futrzaku! - wrzeszczał w niebogłosy. - Znów pogryzłeś kable ty parszywy zasrańcu! Już dawno powinienem z tobą skończyć. Słyszysz mnie?! - rzucił puszką w kierunku przedpokoju.
W tej chwili ekran rozbłysnął na nowo, choć jedyne, co było na nim widać to „śnieg”. Mężczyzna był tak zajęty uderzaniem w obudowę odbiornika, że nawet nie zauważył jak w oddali przemknął szarawy cień. Dopiero urwany, koci jęk zwrócił jego oczy w stronę nieprzeniknionej ciemności przedpokoju.
- I co się drzesz gadzino?! - wrzasnął w stronę przejścia pomiędzy pokojem, a dalszą częścią mieszkania.
Odpowiedział mu jedynie trzeszczący dźwięk łamanych kości. Zanim zdążył zareagować ociekające szkarłatem ścierwo upadło tuż pod jego nogi. Zdezorientowany, przyćmiony zbyt dużą ilością alkoholu, popatrzył na krwawy ochłap. Przykucnął i z przerażeniem rozpoznał w nim swojego zwierzaka, który jeszcze przed momentem łasił się u jego stóp. Poskręcane w przedziwny sposób kończyny i pozwijane w kłębek, nie przestające krwawić wnętrzności, wydzielały okrutny swąd.
Mężczyzna spojrzał przed siebie. Brązowe, pokryte bliznami i buro-żółtą ropą stopy zdawały się sunąć w jego stronę, aż stanęły tuż przed jego nosem. Chuderlak podniósł głowę ku górze. Postać podała mu kościstą rękę. Zgniłe mięso zatrzęsło się na niej, jak gdyby zaraz miało odlecieć. Śmiertelnik nie wiadomo dlaczego ujął dłoń mrocznej istoty. Była lodowato zimna, skostniała, a jej długie sine palce pokryte rozkładającym się ciałem.
Przybysz spojrzał na mężczyznę, który sięgał mu do pasa; a co trzeba było przyznać - ów mężczyzna miał ponad dwa metry wzrostu.
Twarz demona była ziemista z odkrytymi nozdrzami i jak reszta korpusu, pokryta mięsem w późnym stadium rozkładu. Nos miał długi, zadarty, którym głęboko wciągał powietrze. Czaszka pokryta była kępą liniejących włosów, być może sierści. Najdziwniejszy był fakt, iż demon nie posiadał gałek ocznych, a ich miejsce wypełniała lejąca się oczodołów nieokreślona, żółtawa ciecz.
Mężczyzna wbrew logice nie czuł strachu, ale wielkie współczucie dla przeraźliwego stworzenia. Postać otwarła martwe usta. Dolna warga była lekko oberwana; ukazywała stalowe szczęki.
- Twoje serce jest pełne bólu i gniewu. - popłynął głos z wnętrza krtani demona. O dziwo był delikatny, jak u kogoś, kto za życia był pełen miłości. - Jestem tu, by uwolnić cię od bólu zepsucia, oddaj mi go, a będziesz wolny na wieki… Nie pragnę wiele tylko twego żalu i skruchy…
Demon mówił, podczas gdy w umyśle mężczyzny powstawały wszystkie najokrutniejsze wspomnienia będące niczym ogień piekielny za życia. Potężny ból wstrząsnął jego ciałem, aby zaraz potem powalić go na podłogę. Oczom grzesznika ukazały się obrazy demonicznych postaci, które w przyszłości miały pławić się nad jego nieszczęsną duszą. Nie sposób było je opisać; niektóre miały postać cieni o płomiennych spojrzeniach, inne były tylko głosem, ale katusze jakie zadawały wydawały się nie mieć końca.
- Pytam po raz kolejny. - odezwał się demon. - Czy pragniesz oddać to, co sprawia ci ból? Czy chcesz pozbyć się esencji życia i jego cierpienia?
Mężczyzna był nieugięty. Jakaś ponadludzka moc kazała mu walczyć, lecz ból stawał się nie do zniesienia. Śmiertelnik opadł z sił, choć wszystko, co widział i czuł istniało jedynie w jego podświadomości.
Umysł i serce człowieka są jego esencją, tym co nakazuje mu trwać, a teraz coś spoza tego świata pragnęło to posiąść… i to za wszelką cenę.
- Nie walcz z tym, czego pokonać nie możesz. - odezwał się demon, widząc, że mężczyzna traci wole walki. - Nie jesteś w stanie przeciwstawić się mojej woli. Jestem tym, który posiada wszelkie dusze! - wykrzyknął, a jego głos przeistoczył się w piekielny ryk. Nie było w nim ani cienia dobroci.
Chuderlak popatrzył na bestię z lękiem, gdy ta przyłożyła dłoń do jego torsu. Kościste palce wpijały się w jego ciało. Krwawa plama zaczęła się powiększać pod naporem zwyrodniałych paznokci. Nagle twarz istoty przybrała wyraz zdziwienia, które następnie przeistoczyło się w dziką satysfakcję.
- Dokonało się! - ryknął. - A więc płacz, jak ja płacze przez wieki, bo oddałeś mi cierpienie i ból. Niech esencja zła twych grzechów spłynie w najcenniejszy z członków! - wykrzyknął z wyniosłym tonem, jakby zło samo w sobie wiodło go na zatracenie.
Demon z niewyobrażalną prędkością wbił kościstą dłoń w pierś mężczyzny i trzymając ją w środku ciała, uśmiechał się ironicznie. Jednym ruchem wyszarpnął serce. Popatrzył na nie z satysfakcją - było pulsujące i krwawe, zupełnie jak kałuża, w której spoczęło ciało grzesznika. Nie zastanawiając się ani chwili włożył wciąż bijący organ do ociekających śliną ust. Połknął go. Powoli schylił się nad leżącym mężczyzną i własnymi „łzami” zasklepił wejście do jego klatki piersiowej, a ciało zabliźniło się tak dokładnie, jak gdyby nigdy wcześniej nie zostało naruszone… już tylko zakrzepła krew ogłaszała cichy stan śmierci…

Pokój na poddaszu

2010-02-10T10:54:00.000-08:00

Wracając zmęczony do pustego mieszkania nie planował nic szczególnego. Dusiła go samotność, choć dobrze wiedział, że gdyby tylko odrobinę się wysilił, mógłby mieć niejedną panienkę. Wciąż jednak cierpiał po swoim eks - związku, który niespodziewanie rozstroił jego wnętrze i zrobił emocjonalnego kalekę. Przedzierając się przez opłaty śniegu i mroźny wiatr, który skuwał jego wątłe ciało, w końcu dotarł do domu. Małego, bo małego, ale przytulnego i odzwierciedlającego jego osobowość. Stłumione oświetlenie wnętrza odsłaniało wygodny fotel, przy którym stała mała, gustowna lampka. Koło łóżka znajdowała się półka z ulubionymi płytami, a obok stolik z antycznym gramofonem. Na sąsiedniej ścianie sterczał regał z książkami. Telewizor stał w drugim pokoju, który przypominał niewielką wypożyczalnię starych wideokaset. Zawsze bowiem uważał, że sypialnia to nie miejsce na filmowe maratony do późna. Wszystkie jego dotychczasowe kochanki czuły się tu komfortowo. Uwielbiał, kiedy któraś z nich czekała w łóżku, podczas gdy on wracał z pracy, czy po prostu z pobliskiego sklepu. Teraz jednak był sam. Nikt nie stukał do drzwi, nie dzwonił, nie pisał. Zupełna pustka. Sytuacja, w której się znalazł i kartkujące się w głowie retrospekcje go w końcu przerosły. Stwierdził, że sięgnie po prochy po raz ostatni. Zajrzał do barku, z którego wyciągnął kilka pigułek, strzykawkę i małą torebeczkę z białym proszkiem. Włączył cicho muzykę i zaczął przygotowywać wszystko w milczeniu, jakby to była jakaś sakralna ceremonia.
Kwadrans później beztrosko wyślizgnęła się z niego świadomość.

Stał nagi w łazience patrząc na swoje odbicie. Obleśny skurwiel zza lustra wykrzywiał się i wrzeszczał wniebogłosy. Gestykulował coś rękami, zachowując się jak świr z zakładu dla czubków. W końcu nie wytrzymał. Zbił lustro pięścią kalecząc sobie boleśnie przedramię. Narkotyk musiał jednak mocno działać, bo nie poczuł nawet najmniejszego ukłucia, gdy w rzeczywistości miał już pogruchotane kości i głębokie rany od tłuczonego szkła. Owinął dłoń ręcznikiem do twarzy i wszedł do pokoju. Gramofon nieregularnie szumiał, a słowa piosenki brzmiały jak śpiewane wspak. Nagle poczuł się niczym gwiazda niskobudżetowego horroru najgorszej klasy. Co się ze mną dzieje..., pomyślał, lecz było już za późno na odpowiedź. Seksowne bohaterki z popartów zdobiących ścianę, nagle stały się nieprzyjemną w dotyku jawą. Wiły się u jego stóp przyprawiając zarówno do ekstazy jak i agonii. Ból rozdzierał mu neurony, choć nigdy w życiu nie było mu tak błogo. Fatalne kobiety pieszczotliwie całowały, ssały i kąsały każdy element jego ciała. Orgazm zwiastował nieuchronny zgon.

Znaleźli go dopiero po kilku dniach, kiedy stęchły zapach rozkładającego się ścierwa gęsto przeszył klatkę schodową. Funkcjonariusze uznali, że to następny narkoman z problemami emocjonalnymi. W raporcie napisali „Samobójstwo” i zamknęli sprawę. Dla wszystkich dookoła Mikołaj umarł jak przeciętny ćpun z ubogiego blokowiska.

KRYSZTAŁOWY SZKARŁAT

2010-02-08T15:01:00.000-08:00

Szum wody i para wypełniały małą łazienkę. W wannie, za półprzezroczystą zasłoną, stała młoda dziewczyna. Była wysoka, seksowna, o błękitnych jak niebo o poranku oczach. Subtelnie gładziła jasne niczym pola zbóż włosy, które opadały wzdłuż jej opalonych pleców. Gorąca woda delikatnie ściekała po jej zgrabnym ciele.
Tuż obok wanny znajdowała się szeroka półka z kosmetykami do kąpieli. Widniały na niej także małe, eleganckie wieszaki. Przy jednym z nich zawieszony był biały ręczniczek z wyszywanymi na złoto literami K.R, zaś z drugiego zwisała różowa rękawiczka do masażu. Całe pomieszczenie wyłożone było biało-różowymi kafelkami, a po lewej stronie znajdowało się duże kryształowe lustro w złotej ramie.
Dziewczyna pogrążona w przyjemnym cieple wody, oddawała się rozkoszom kąpieli. Nagle poczuła przejmujący chłód, aż dreszcz przebiegł wzdłuż jej pleców. Najprawdopodobniej zimno docierało tu spoza łazienki. Delikatnie odsłoniła kawałek kotary sądząc, że zapomniała zamknąć drzwi. Nie były one otwarte, a pomimo to chłód stawał się coraz bardziej dokuczliwy. Tak, jak jeszcze przed chwilą zdawał się być wszechobecny, tak teraz stał się całkowicie jednolity, wręcz namacalny.
Dziewczyna poczuła, jakby ktoś przejechał po jej łydce ogromną bryłą lodu. Teraz tylko tam odczuwała zimno, jak gdyby było ono czymś materialnym. Następnie przemieszczało się ono wzdłuż jej ud, pośladków i brzucha. Gdy dotarło do piersi, dziewczyna objęła się z przestrachem, lęk zmroził jej wszystkie zmysły. Zauważyła, że różowa rękawiczka napełnia się powietrzem. Materiałowe palce nabrały kształtów, a powstała dłoń zacisnęła się kilka razy w geście okazania ponadludzkiej potęgi. Zerwała się z wieszaka i zawisła tuż obok twarzy przerażonej dziewczyny. Zacisnęła się na jej gardle zanim ta zdążyła wydać jakikolwiek dźwięk. Dłoń uniosła ją wysoko w górę i pociągnęła przez łazienkę zrywając kąpielową kotarę, która z szelestem opadła na posadzkę. Niewidzialna moc uderzyła dziewczyną kilka razy o sufit miażdżąc jej nos, który teraz obficie krwawił. Po krótkim czasie sufit łazienki pokryty był kapiącą kałużą krwi, a ciało dziewczyny stało się wiotkie i nieczułe jak u szmacianej kukły. Wtedy dłoń z niesamowitą siłą cisnęła dziewczyną o krawędź wanny. Śliczna głowa młodej kobiety rozprysła się niczym u porcelanowej lalki. Pomieszczenie zalała fala krwi i mózgu. Szkarłatny kikut opadł bez życia na zalaną podłogę.
Krew powoli kapała z kryształowego lustra…
Nastała cisza mącona przez nieustanny szum wody. Jednak zaraz po tym karmazynowa kałuża zaczęła się zmniejszać. Ginęła w niewidzialnej przestrzeni. Wkrótce wypełniła całe ciało potwora, dzięki czemu stał się widoczny. Jego kształt odbijał się w zachlapanym lustrze zlewając się z czerwienią kropli krwi.
Demon spojrzał przez moment na swoje kryształowe odbicie. Rozdwojonym jak u węża językiem, przetarł zakrwawione dziąsła z haczykowatymi zębami. Jego wściekłe czerwone oczy płonęły szaleńczo, gdy spoglądał na zdobytą ofiarę. Zaśmiał się bestialsko dotykając swojego nowego, krwistego ciała…

Zawieszenie uczuć

2010-02-07T12:44:00.000-08:00

Odliczanie wdechów śpiącej Agnieszki stało się moim ulubionym zajęciem. Raz, dwa… trzynaście… osiemnaście... Wyglądała tak przytulnie. Mój blady aniołek z zielonawymi oczami wyrażającymi często więcej, niż jakiekolwiek słowa. Smukła sylwetka ukryta pod satynową pościelą miała w sobie wiele obfitości. Agnieszka, kobiecy absolut. Każdy jej pocałunek i dotyk był prawdziwą ucztą dla zmysłów, raz za razem smakując inaczej. Nie mogła się znudzić, przenigdy. Kiedy ściągała okulary była już inną osobą, nie mówiąc o pozostałych rzeczach. Ciii… Pewnie zaraz się przebudzi. Radośnie otworzy oczy rozglądając się po kątach czarującej sypialni. Zaspana przeniknie mnie wzrokiem jeszcze przez chwile uśmiechając się i powabnie przygryzając wargi. Iluzja jednak nie będzie trwać wiecznie. Ogłuszony snem umysł dopiero po chwili przypomni jej o pijanym kierowcy, który wpadł w poślizg i roztrzaskał mi głowę na przedniej szybie swojego Peugeota. Znów zacznie szlochać i przywoływać moje imię. A ja przecież tu jestem. Będę do końca.

…siedemdziesiąt trzy, siedemdziesiąt cztery, siedemdziesiąt pięć…

MR. MIAŁ

2010-02-06T10:12:00.000-08:00

Siedział tak i patrzył. Wątłe ciało tego nieszczęśnika było już niczym więcej, jak tylko krwawym ochłapem. Sterczący zamiast głowy kikut, bezwstydnie roznosił zapach śmierci. To już kolejny. - pomyślał. Ujął ostrożnie, niemal z nabożnością, szkarłatną kończynę. I tak biedna kocina, a raczej to co z niej pozostało, znalazła się w dużym szklanym słoju.
Odór formaliny roznosił się po całym pomieszczeniu. Małe, groteskowo przytulne, posiadało wszystko, czego potrzebował. W pewnym sensie miał do tego miejsca sentyment. Ot! na przykład ten stół, przy którym teraz stał obdzierając ze skóry kolejnego kota. On także posiadał swój charakter; był chłodnym draniem, który niczym dziwka kładł się pod każdym. Pieprzony zoofil!
Mijały kolejne dni, a swoista kolekcja zdawała się rosnąć i wypełniać po brzegi piwniczne fortele. Pewnie zapytacie, dlaczego to robił? Co było tak fascynującego w zabijaniu kotów? Nic! Tak naprawdę nigdy nie miał odpowiedzi na to pytanie, choć być może dlatego, że nigdy go sobie nie zadawał. Żył z dnia na dzień... tu w piwnicy - jego małym świecie fantazji i wymyślnych zabaw.
Sufit zatrząsł ochlapaną krwią żarówką. Wisiała na jednym, nagim kablu, który niczym ostatnia mechaniczna żyła, przetaczał życiodajny prąd.
Nagle usłyszał odgłosy i jakieś kroki.
Dwaj mężczyźni wpadli do jego kryjówki, do jego świątyni. Jak nawet śmieli! Czy nie wiedzieli, czym dla niego była?! Ale nie, oni nie posiadali ani krzty zrozumienia dla tego, co robił.
Byli zupełnie nieczuli.
Pochwycili go. W sumie, poddał się bez walki, jak gdyby dobrze wiedział, że ten dzień musiał nadejść. Ostatnio zrobił się zbyt nieostrożny, zbyt pobłażliwy dla swoistego procederu. Tak, na pewno go widziała. A może zapomniał zamknąć drzwi na kłódkę? Tak, to było zupełnie możliwe. Niestety.
Teraz wyglądał jak mumia. Jakieś nieokrzesane prześcieradło zgrabnie owinęło się wokół jego ciała. Ktoś ścisnął wokół niego rękawy. Zbyt ciasno! - krzyczał w myślach. Ale oni nie mogli go usłyszeć. Z resztą i tak nie dbali o jego odczucia.
Byli źli! Już sam sposób w jaki patrzyli na jego przepiękną kolekcje kotów! Widział wstręt w ich oczach. Nie doceniali go, a przecież tak się starał! Wszystko planował z taką ostrożnością i wyrafinowaniem. Ich interesował tylko on. A przecież był tylko maleńką machiną w tym boskim planie. Nie rozumieli.
Światło zza drzwi oślepiło go. Promienie zachodzącego słońca okalały cały przedpokój. Nie był tu od wieków. Ona tylko stała i patrzyła. Łzy spływały po jej bladych policzkach. Walczyła ze sobą, aby nie rzucić się w jego stronę. Żal rozdzierał serce. Zapewne było gorące, przyjemne w dotyku, zupełnie jak te, które wyjmował z małych ciał swoich pluszowych zabawek. Że też nigdy wcześniej nie pomyślał o rozebraniu na części jej ciała. Mógł mieć z tego tyle uciechy! Ale teraz wszystko skończone.
- Zajmiemy się nim. Dobrze pani zrobiła zawiadamiając nas. - słowa odbiły się echem w jego wnętrzu.
Mimo, iż nie do końca rozumiał powagę sytuacji. Z pewnym żalem odwrócił się ku ciemnemu wnętrzu piwnicy. One tam zostały. Wszystkie, jeden do jednego. Każdy mały łebek, ogonek, ząbek..wszystko! Jakiś ból zrodził się w jego sercu, choć bólem nazwać go nie potrafił. Przez te całe 5 lat życia nie czuł nic. Żadnego strachu, smutku, żadnej miłości. Ale czego można było się spodziewać po dziecku narkomanki, które pozostawione sobie tworzyło swój świat i miało swoje zabawki...pluszowe zabawki o zielonych oczkach. Trochę zbyt głośne, ale dające się szybko uciszyć. Nigdy nie miał z tym większego problemu.
Spojrzał jeszcze raz w ciemną głębię.
- Będę za wami tęsknił...przyjaciele. - pomyślał roniąc pierwszą w życiu łzę.

; - )

2010-02-04T10:29:00.000-08:00

Uśmiecham się. Przecież wiesz, że Ciebie bym nie okłamała. Uśmiecham się do tych wszystkich okienek, widniejących na pulpicie mojego monitora, i do winampa, który właśnie odtwarza naszą ulubioną balladę ze słowami Leszka Makowieckiego. Uśmiecham się nawet do tytułu najnowszych wiadomości na Onecie: Rodzina zginęła w wypadku samochodowym, pod którym znajduje się Twoje zdjęcie ustawione na tapecie. O! Ewa przesyła wiadomość. Jeśli teraz napiszesz, że mnie zostawiasz, ja nadal będę się uśmiechać. A gdy zapytasz w końcu, z czego właściwie się uśmiecham, to i tak Ci przecież nie odpowiem. Czułabyś się zakłopotana, gdybym wspomniała, że uśmiecham się z cierpienia innych. Jest środek rana, a my już zaczęłyśmy się kłócić. Płacz mi dobrze. Zuśmiecham się na śmierć.

Skowyt

2010-02-03T10:10:00.000-08:00

Na zdjęciu: zamordowana Elizabeth Short (Kalifornia, 15.01.1947)

Wciąż za nią tęsknił.

Dzień, noc, dzień, noc.

Starał się zapomnieć, ale wszystko dookoła było jedną wielką relikwią: łóżko, szeleszcząca pościel, pokojowe ozdoby, pamiątkowe zdjęcia przypięte pineskami do obramówki lustra.

Czasami zdarzało się, że czuł zapach jej pomadki.

Nie walczył z tym.

Choć wydawać by się mogło, że wylał najbardziej słone morze łez,

to wciąż starczyło mu sił na płacz.

Pocieszał się, że ponoć pędzący tir był szybszy niż jej świadomość.

Zdziwienie było ostatnim co czuła.